رمان «مصیبت» که در سال ۱۹۸۷ منتشر شد، یکی از مهم‌ترین و در عین حال متفاوت‌ترین آثار استیون کینگ به شمار می‌رود. برخلاف بسیاری از آثار مشهور کینگ که بر عناصر ماوراءالطبیعه و ترس‌های فراطبیعی تمرکز دارند، «مصیبت» اثری روان‌شناختی است که فضای تیره و خفقان‌آوری را به تصویر می‌کشد و در آن رابطه‌ای پیچیده میان دو شخصیت اصلی به مرکز توجه تبدیل می‌شود. این رمان داستانی پر از تنش، اضطراب و وحشت است که مخاطب را از همان ابتدا در فضایی محدود و خفه‌کننده اسیر می‌کند و از طریق آن، ابعاد گوناگون ترس، جنون و مبارزه برای بقا را به شکل بسیار واقعی و ملموسی به نمایش می‌گذارد.
شخصیت اصلی داستان، پل شلدون، نویسنده‌ای است که در پی موفقیت مجموعه رمان‌های عاشقانه‌اش با عنوان «مصیبت» به شهرت رسیده است. اما موفقیت و شهرت این شخصیت همراه است با خستگی و تنهایی که او را به دورافتاده‌ترین نقاط کوهستانی کلرادو می‌کشاند. پس از یک تصادف رانندگی شدید، پل توسط آنی ویلکس نجات داده می‌شود؛ زنی که در ظاهر پرستار مهربان و دلسوزی است اما به سرعت تبدیل به دختری روان‌پریش و اسیرکننده می‌شود. آنی، طرفداری وسواسی و خطرناک است که نه تنها نمی‌خواهد پل رهایش کند، بلکه او را مجبور می‌کند تا آخرین کتاب خود را طبق نظر او بازنویسی کند، به گونه‌ای که شخصیت محبوب داستان‌هایش را به شکل دلخواه او به ادامه دهد. فضای تنگ و بسته اتاق، جایی که پل به اسارت درآمده است، به مثابه یک صحنه نمایش متمرکز بر درگیری‌های روانی تبدیل می‌شود. کینگ با تسلطی شگفت‌انگیز بر ساختار داستانی، روابط بین قربانی و جلاد را به شکل عمیق و پیچیده‌ای روایت می‌کند که همزمان مخاطب را به شدت مضطرب و درگیر می‌کند. او از دل این تعلیق، به سوالات بزرگ‌تری درباره کنترل، آزادی، خلاقیت و حتی نفس انسان می‌پردازد. یکی از محورهای اصلی رمان، بررسی وسواس و تعصب است. آنی ویلکس نمونه بارزی است از چهره مخرب و خطرناک تحسین بیش از حد، جایی که عشق و علاقه به یک اثر هنری تبدیل به اسارت و خشونت می‌شود. در مقابل، پل نماد آسیب‌پذیری، مقاومت و خلاقیتی است که تحت فشار و تهدید دوام می‌آورد. این جدال نه فقط یک مبارزه برای بقا بلکه نمایش پیچیده‌ای از چگونگی مواجهه انسان با محدودیت‌ها و ترس‌های درونی‌اش است. از سوی دیگر، «مصیبت» موضوع انزوا را با بی‌رحمی به تصویر می‌کشد؛ انزوای فیزیکی پل در اتاق و بی‌حرکتی‌اش، ترسی عمیق و واقعی از دست دادن کنترل بر زندگی و ذهن را منتقل می‌کند که همه ما حداقل یک بار آن را تجربه کرده‌ایم. همین تنش روانی است که رمان را نه فقط یک داستان ترسناک بلکه یک مطالعه دقیق درباره انسان و روانش می‌کند. علاوه بر این، رمان تأملی است بر دشواری‌های خلاقیت در شرایط سخت و فشارهای بیرونی. پل باید با درد، جراحات و تهدید دائمی آنی کار کند و در عین حال نوشتن را ادامه دهد؛ فرایندی که همزمان منبع امید و خطر است.
در نهایت، «مصیبت» از نظر ساختاری و تماتیک شاهکاری است که مرزهای ژانر را به هم می‌ریزد. این رمان به جای اتکا بر وحشت‌های فراطبیعی، ترس‌های واقعی و ملموس انسان را به تصویر می‌کشد و نشان می‌دهد که وحشت بزرگ‌تر از همه چیز، درون ذهن و قلب ما پنهان است. «میزری» تلاشی است بی‌نظیر برای فهمیدن ماهیت قدرت، کنترل، وابستگی و همین‌طور اراده برای زنده ماندن و بازیابی آزادی در برابر هر نوع اسارت.